Lezingen

Kristien Hemmerechts en Hein en Toon Van den Brempt

Geen kleine oorlog: op pad met hein en toon, tweeling van de collaboratie

De deelname van Hein en Toon Van den Brempt aan de succesvolle Canvasreeks "Kinderen van de collaboratie" is niet onopgemerkt gebleven. In het besef dat er veel meer te vertellen en te ontdekken viel, namen ze schrijfster Kristien Hemmerechts in de arm. Samen gingen ze op pad én op zoek naar de waarheid achter de taboes, de halve waarheden, de leugens en de mythes. 

Het boek verschijnt op 20 februari 2019 bij De Geus, Amsterdam. Boekpresentatie in BOZAR met debat.

In de lezing Geen kleine oorlog: op pad met Hein en Toon, tweeling van de collaboratie doen ze verslag van hun zoektocht. Kristien, Hein en Toon vertellen, Hein en Toon spelen ook muziek, respectievelijk op sax en op cello. Er worden foto’s geprojecteerd, en tekeningen van Toons hand die door zijn tumultueuze familiegeschiedenis zijn geïnspireerd.

Vlaanderen heeft een lange traditie van zwijgen en toedekken wanneer het over de collaboratie gaat. Met ongekende moed en doortastendheid willen Hein en Toon die stilte doorbreken.

Over het waarom geeft Toon deze aangrijpende toelichting: ‘Ik denk dat Vlaanderen de laatste tientallen jaren de kans heeft laten liggen om de betrokkenheid van duizenden Vlamingen bij de Duitse bezetting en bij de holocaust en bij de Jodenvervolging uit te puren, om de waarheid daarover aan het licht te brengen. Ik vind dat een bijna schandalige tekortkoming, omdat daardoor de indruk wordt gewekt dat wij, het is te zeggen, onze ouders, daar niks mee te maken hadden. Want dat was Hitler. Terwijl we daar verdorie wel een rol in spelen, gespeeld hebben. Zoals we vandaag ook hoe langer hoe meer met lede ogen aanzien wat er in de wereld gebeurt en niet eens zo ver van ons. In feite zijn wij allemaal medeverantwoordelijk voor wat er een aantal tientallen jaren geleden in Joegoslavië is gebeurd, en voor wat er nu in Syrië gebeurt en in het Midden-Oosten in het algemeen. Dat is één van de lessen die we moeten trekken. We moeten durven onze eigen betrokkenheid in heel die zaak aan het licht brengen en daarnaar kijken en daarover discuteren. Anders gaan we nooit tot een vergelijk komen over wat er daar juist gebeurd is en niet gebeurd is. Dat wordt allemaal nog altijd angstvallig toegedekt.’ 

Meer dan ooit is het tijd om de waarheid over die zwarte (!) bladzijden in onze nationale geschiedenis bloot te leggen en er de vele, vaak tegenstrijdige, gezichten van te laten zien. 

Foto's