Muziek

Karlijn Sileghem, Ludo Vandeau, Ad Cominotto

Rien que l’amour, muziek en verhalen

Rien Que l'Amour is een mix van verhalen en liedjes, uit het grote boek der liefde. Ludo zingt, Karlijn vertelt en zingt en de band weeft muziek rond de stemmen.

Wat verbindt Napoleon, Chopin en Renate Rubinstein ? Niets dan liefde. Ze hadden lief, zoals we allemaal liefhebben. Uit het Grote Boek van hun leven scheuren we bladzijden, brieven en verhalen over hun liefdes. Maar ook van andere beroemde figuren zoals Marx, Yves Saint-Laurent en ook van mensen zoals u en ik.

‘Een avondprogramma. Verhalen en liederen. Recht uit het hart. Geen zeemzoeterigheid, geen goedkope covers, geen plat entertainment. Een beetje echtheid in een wereld vol fake’.

Hier is geen voorspel, geen alfabet of verleden tijd.
Het is wat iedereen kent, en iedereen pijn doet. 
Iedereen mist het, en als het er is 
voelt eenieder zich volmaakt. 
Maar de grammatica bestaat alleen in het woord. 
En dat knippen we uit. En verknippen we. 
En met wat touw, stokjes en papier 
knutselen we er een vlieger van. 
Die we oplaten. Hoger en hoger. 
En dan gaan we op reis, in de liefde. 
Rien que l’Amour.

Zoveel liefdes, zoveel verhalen. Zegt Neruda je nog iets? Of Abélard die in de 12° eeuw God verloochende toen hij zijn geliefde schreef: 'je bent mijn grootste en bijzonderste goed dat er bestaat’. Of Anais Nin die een erotische relatie begon met haar vader. Of de couturier Yves Saint-Laurent die vijftig jaar bij Pierre Bergé bleef, zijn hartsvriend in goede en kwade dagen. Of heb je liever gewoon de vrouw die niet ver van je vandaan woont, en die wacht tot haar minnaar bij haar komt wonen. Of de goddeloze Marx die honderd doden stierf toen zijn liefde Jenny hem ontviel. Grote geesten die geschiedenis schreven, maar met een klein breekbaar hart.

Rien que l’amour. Het Frans, zegt men, is de taal van de liefde.
Van het erotisch register. Uit de liefdesverhalen vloeien de chansons voort.

Ludo Vandeau brengt nouvelle chanson française.
Eigen werk, afgewisseld met prachtig materiaal van Brassens, Leo Ferré, Gainsbourg, Georges Moustaki, Barbara, Jean Ferrat, maar dan in heel andere, eigen nieuwe arrangementen.
En daartussen weven ze filmmuziek, op bandoneon en cello.
Zegt Il Postino je nog iets? Laat de rest verrassing zijn.

---------------

PERS
De Standaard over Ludo Vandeau (concert Minard):
In een goedgevulde Minard zong Vandeau, met vijf fijne muzikanten, Franse liederen over zijn afkomst, zijn familie, de liefde, de Noordzee en de mensen die hij rond zich ziet. Vandeau bloeit open wanneer hij ruimte heeft en zijn verhalen kan vertellen. Dan laat hij die gitaar die als een pantser voor hem hangt, los en tekent hij zijn emoties met zijn handen in de lucht. Zo is hij echt een lid van de club met Jacques Brel, Georges Brassens en Georges Moustaki: tekstzangers die hij vereert. (…) 

In alles bleef Vandeau volstrekt geloofwaardig. Begaafd maar onzeker, emotioneel maar ook met wat zelfspot, overtuigd maar onhandig. Er is niets bestudeerds aan hem. 

Verrassend was zijn gevoel voor humor. Zoals chansonniers doen, leverde hij geregeld commentaar tussen zijn liedjes, en daarin viel de zwarte humor op. Die is ontwapenend, maar verraadt ook frustraties van een zanger die een vergeten pad kiest. Met een innige versie van Moustaki’s ‘Temps de vivre’ sloot Ludo Vandeau overtuigend af. Een zanger met een groot hart.’ **** (Peter Van Tyghem) 

---------------
MET
Karlijn Sileghem : verhalen, teksten, fragmenten, zang
Ludo Vandeau : zang, gitaar
Ad Cominotto : piano, toetsen
Lode Vercampt : cello
Stijn Bettens : bandoneon, wurlitzerpiano, accordeon, accordina,
Ronald Dhaene: percussie, drums

Foto's

Agenda

  • 25 Jul 2019 Karlijn Sileghem, Ludo Vandeau, Ad Cominotto Gent, theater tinnenpot
  • 26 Jul 2019 Karlijn Sileghem, Ludo Vandeau, Ad Cominotto Gent, theater tinnenpot
  • 27 Jul 2019 Karlijn Sileghem, Ludo Vandeau, Ad Cominotto Gent, theater tinnenpot